In het auditorium van de Permeke-bibliotheek praat Marnix Verplancke met Hazim Kamaledin over zijn roman Schoonheid raast in mij tot ik sterf. Een wonderlijk boek waarin de auteur met uitbundige fantasie een werkelijkheid vol oorlog en geweld te lijf gaat.

Een Syrische vriend van Hazim streamt het evenement live op Facebook met zijn iPhone. Het gesprek gaat na verloop van tijd uiteraard ook over de biografie van Hazim zelf, die ruim een kwart eeuw geleden vluchtte uit Irak om het vege lijf te redden. Zo’n levenservaring is onvermijdelijk fascinerend, zolang de aandacht maar gevestigd blijft op de tekst zelf. Want daar draait het uiteindelijk om.

Hazim voert het gesprek op vaardige wijze weer naar de literatuur en naar zijn roman, die hij zijn ‘bewerking van de werkelijkheid’ noemt. Hij leest fragmenten uit de Arabische versie voor en zijn dochter neemt de Nederlandse vertaling voor haar rekening. Het Arabisch brengt de aanwezigen uiteraard in de verleiding om tijdens de vragenronde door te gaan op het exotische gehalte van de roman, die qua stijl fel zou afwijken van wat er in de Nederlandstalige literatuur gangbaar is. Ik ben nog steeds niet slim genoeg om zo’n vragen volledig te begrijpen, omdat wat gangbaar is in literatuur de vorm aanneemt van een etiket dat we achteraf op een boek kleven. En achteraf, zo schreef Herman De Coninck (dus niet de De Coninck van het plein waar de Permeke-bibliotheek is gevestigd), zijn wij allemaal achteraffers.

Hoe langer ik mijn dagen vul met het maken van boeken, hoe meer ik besef dat lezers en schrijvers elkaars exoten zijn. Als mensen er niet aan ontsnappen om hetzelfde anders te zien, wat zowel tot afgrijselijke als wonderlijke problemen leidt, dan is literatuur de veiligste plek om die grandioze kunst van het vergissen te beleven. Is dat dan exotisch? Of vult Hazim zijn schitterende vergissing exotisch in? Zijn woeste fantasie doet niet onder voor wat Louis Paul Boon in het gezegende jaar 1958 deed in de roman De paradijsvogel, een relaas van een amoreel tijdperk dat zich afspeelt in de denkbeeldige stad Taboe. Misschien is de stap van Boons paradijsvogel naar de pauw in Schoonheid raast in mij tot ik sterf niet zo heel groot. En omdat De paradijsvogel amper nog gelezen wordt (helaas), is het boek even ‘exotisch’ als Schoonheid raast in mij tot ik sterf.

 

Meer info over Schoonheid raast in mij tot ik sterf

Meer info over Hazim Kamaledin